مقدمه: یکی از ابزارهایی که در روانشناسی، کاربردهای متعدد بالینی و پژوهشی را به خود اختصاص داده است، سیاهه بازنگری شده 90گویه ای نشانه های بیماری می باشد. استفاده از این ابزار نیازمند وارسی ویژگی های روانسنجی در نمونه های بالینی و غیربالینی است. از طرفی، به دلیل وقت گیر بودن اجرای نسخه اصلی آن، استفاده از نسخ کوتاه این ابزار گسترش یافته است. یکی از این نسخه ها، پرسشنامه کوتاه نشانه های بیماری می باشد. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر، تعیین ویژگی های روانسنجی «اس. سی. ال.-90-آر. » و پرسشنامه کوتاه نشانه های بیماری «بی. اس. آی.-53» در یک نمونه غیربالینی ایرانی بوده است. روش: برای دستیابی به هدف مورد اشاره، ابتدا مقایسه چند نمونه از نسخه های فارسی رایج با نسخه زبان اصلی و مقایسه ترجمه ها با آن انجام شد. سپس، نسخه ترجمه شده «اس. سی. ال.-90-آر. » آماده گردید. آن گاه، «اس. سی. ال.-90-آر. »، در نمونه ای متشکل از 513 دانشجوی کارشناسی و کارشناسی ارشد (و دکتری حرفه ای) دانشگاه شاهد اجرا شد. به منظور محاسبه ضریب بازآزمایی دو ابزار، نمونه ای به حجم 44 نفر از دانشجویان دانشگاه شاهد انتخاب شدند و ابزارها با رعایت فاصله زمانی دو هفته برای بار دوم در بین این 44 نفر اجرا گردید. به منظور بررسی روایی همگرای این ابزارها، از پرسشنامه های زیر استفاده شد: مقیاس 21 گویه ای افسردگی، اضطراب و استرس، پرسشنامه اضطراب بک، پرسشنامه افسردگی بک، پرسشنامه 28 گویه ای سلامت عمومی، پرسشنامه 7 سوالی اضطراب فراگیر، مقیاس عاطفه مثبت و منفی، پرسشنامه سوگیری مذهبی شعیری، مقیاس ترس از ارزیابی منفی، مقیاس عزت نفس روزنبرگ، پرسشنامه کوتاه اضطراب سلامت. وارسی روایی سازه «اس. سی. ال.-90-آر. » و «بی. اس. آی.-53»، از روش تحلیل عاملی تاییدی استفاده شد. نتایج: نتایج حاصل از تحلیل آماری داده ها، مقادیر قابل قبول و معناداری از روایی و اعتبار ابعاد نه و ده گانه «اس. سی. ال.-90-آر. » و «بی. اس. آی.-53» را در نمونه های غیربالینی نشان داد. هم چنین هر دو ساختار نه و ده عاملی «اس. سی. ال.-90-آر. » و «بی. اس. آی.-53» در نمونه های غیربالینی ایرانی از طریق تحلیل عاملی تاییدی، تایید شد. بحث و نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، می توان در پژوهش های روانشناختی و تلاش های بالینی از «اس. سی. ال.-90-آر. » و نسخه کوتاه آن، «بی. اس. آی.-53» استفاده نمود. هرچند نتایج کنونی، جدید و قابل توجه اند، اما برای تکمیل آن ها، وارسی ویژگی های روانسنجی در نمونه بالینی نیز ضروری است.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه و هدف: اگرچه تیموما جزء تومورهای شایع نیست، ولی این تومور از شایع ترین نئوپلاسم های درگیر کننده مدیاستن است. روش درمان تیموما و نتایج درمان و پیش آگاهی انواع مختلف این تومور مورد اختلاف نظر است. در ایران مطالعات محدودی در این زمینه انجام شده است.مواد و روش ها: در این مطالعه گذشته نگر مشخصات دموگرافیک و کلینیکی و پاتولوژیک 53 بیمار مبتلا به تیموما بررسی شد و نیز میزان بقا عمر بدون وجود بیماری[Progression Free Survival (PFS)] در مراحل مختلف پیشرفت بیماری ارزیابی شد. تحلیل بقا بر اساس منحنی کاپلان مایر رسم شد. میزان بقا بر اساسPFS به معنای فاصله زمانی بین تشخیص بیماری تا زمان عود بیماری یا مرگ تعریف شده است و توسط تست LOG-RANK وجود تفاوت بین دو گروه از بیماران با بیماری مهاجم و غیرمهاجم بررسی گردیده است.یافته ها: 32 نفر مرد و 21 نفر زن با متوسط سن 43 سال (17-75 سال) بودند. شایعترین علائم بالینی شامل سرفه (43.4%)، تنگی نفس (39.6%)، میاستنی (20.8%)، کاهش وزن (18.9%) و درد جلوی سینه (17%) بود. نتایج نشان می دهد بیشتر تومورها در مراحل تهاجمی بودند.درمان های صورت گرفته عبارت بودند از: جراحی تنها در 20.8%، جراحی و ترکیبی از شیمی درمانی و رادیوتراپی در 66.8%، شیمی درمانی تنها 7.5%. میزان PFS معادل: 2.45+5.75 سال بود. میزان PFS بین دو گروه با بیماری مهاجم و غیرمهاجم نیز با هم مقایسه شدند که در زمان پیگیری تفاوت معنی داری نداشته است (P=0.616)نتیجه گیری: پروتوکل درمانی مشخصی برای درمان تیموما در ایران ارائه نشده است، درمان های مختلفی برای تیموما در کشور ما انجام می شود که اگر چه اساس کار جراحی است ولی از روش های مختلف غیر جراحی نیز استفاده می شود. با توجه به رشد کند تومور بررسی میزان موفقیت این درمان ها نیاز به پیگیری طولانی مدت در بیماران دارد.

مقدمه: هدف از این مطالعه ارزیابی عملکرد شنیداری دریچه های ناشنوای مادرزادی متعاقب کاشت حلزون شنوایی و مقایسه عملکرد شنیداری قبل و بعد از کاشت حلزون شنوایی انجام شده است.روش کار: در یک مطالعه آینده نگر 53 کودک در مرکز کاشت حلزون شنوایی خراسان در مدت 5 سال بعد از کاشت حلزون شنوایی تحت پیگیری قرار گرفتند. تمامی بچه ها سن کمتر از 8 سال داشتند و میانگین سنی در زمان کاشت شنوایی 42 ماهگی بود. ارزیابی عملکرد شنیداری بر اساس CAP انجام شد.نتایج: پیشرفت قابل ملاحظه در عملکرد شنیداری به دنبال کاشت حلزون شنوایی در بچه های ناشنوا، قبل از یادگیری زبان مشاهد شد. 6 ماه بعد از کاشت حلزون شنوایی 91% کودکان قادر بودند به صداهای گفتاری پاسخ دهند. 96% کودکان در یک سال بعد از عمل می توانستند صداهای گفتاری را از یکدیگر متمایز سازند و 80% کودکان سه سال بعد از عمل قادر به درک عبارات روزمره بدون استفاده از لب خوانی بودند.نتیجه گیری: این نتایج نشان می دهد که کاشت حلزون شنوایی سبب تکامل مهارت های شنیداری قابل توجه در بچه های خردسال با ناشنوایی مادرزادی می شود.